We hebben geen ijswater
om ons te verkoelen
Als we samen liggen
in een schets van houtskool
bevriest onze adem
Jij bent niet meer,
Ik zoek de lakens af
Als de nacht weer komt
zijn ook de woorden weg

het heuvellandschap
uit mos en zon geboren
nest zich in mijn schoot

veertjes, dons nog jong
kriebelen de ochtendzon
vleugels vliegen uit

hertjes kijken op
hun snuitjes glinsteren dauw
als het bos ontwaakt

trillen de halmen
om geur van nat gewassen
baart het leven nieuw

's Nachts valt de regen weer
Ik rijd nog een keer om
Zie ik een glimp van jou?
Mijn hart klopt als een bezetene

's Nachts is het stil
Ik hoor alleen de adem maar
En wens heel zachtjes
Niets

Soms word de angst mij teveel
Dan verstikt het mij in een grijpende omhelzing
Als een wolf besluipt het mij wanneer ik
Mijn ogen half sluit tegen het felle licht

En ik zeg je niet meer dingen van houden van
Of liefhebbende koosnaampjes
Ik beroer niet meer de fragiele bladeren
Van onze bloemen die zorgvuldig geplant zijn in onze tuin

Je gekwetste blik is als glasscherven in mijn handen
Die ik stevig dichtknijp in mijn ongenoegen
Je woorden bereiken koude muren in mijn ogen
Terwijl daarachter watervallen de wegen overstromen

Ik zou met mijn bebloede handen een dahlia voor je willen plukken
Met dauwdruppels op haar vele armen
Met mijn mond half open zou ik je dan toefluisteren
Of je weer hand in hand onze zee in wil lopen

And every time the clock hits 12
The firework stops in my head,
There are no hugs nor kisses
That warm my heart.

Daddy, you brute
As you walk with me in the night
The dark, dark night
And we hand in hand

You don't hold my little arm anymore
Left me alone in the dark park
Where no streetlights drive shadows away

She is seeks no comfort, there is none
Deaf, blind and no touch is hers
A new year's eve.

Didn't looked for anymore
Window shoppers passed by,
It was left behind
In the alley of tomorrow

Didn't heard of anymore
Poem of a lost soldiers wife
(un)Written on the yellow paper
Stayed the words unspoken

Didn't tasted anymore
Two glasses of black wine
Still longing for the untouched lips
Ever making silent crystal music

Didn't feel for anymore
Naked women lying on their
Silkon moons - they were
Outlines of a wooden sculpture

Didn't smelled for anymore
Dust clouds cirkling on flowers
Fields of mist forever covering
The perfume of a woman's chest

Didn't wanted anymore
Paper, glasses, and all the other
Things
She cut her out.

We gingen uit
om elkaar te versieren

In 't café heb ik hem getooid
En hij heeft mij,
Heel behoedzaam,
Een ster
En hier en daar een slinger
omgedaan

Maar toen we dansten!
Gooiden we onze schoenen uit,
Stroopten we onze kleren af
En gingen we roekeloos naakt,
Alleen nog met onze versierde lichamen,
De koude nachtstraten op.

Onze liefde sprak
zonder woorden,
Een rozenkrans was
ons gebed,
Waar we gezamelijk
onze lichamen neerlagen

Terwijl parels
ons bedekte
Tegen de bleke adem
van zilveren mist
Kusten wij geruisloos
onze klanken weg

It's the day that ghost comes to life,
People tremble in fear and laughter,
When we confuse good for evil

We celebrate nothing but maskers
And sheets like white snow, we see no light
When we lit up screaming pumpkins

Mist of our ancestors make strings
With the past and the present, history
Is no such thing to exist in the midnight hour
When the fires keeps us warm in our houses

We do not dance anymore, or make the oxes
Run to fire, nor do we really face the danger
Of the dark hours that comes to us:
We laugh at the foolish white haired people.

Soms zie ik een gezicht, zo zacht
Dan betast ik mijn eigen zelfbeeld
Voel de weekheid van mijn vlees
En zie ik weer met vernieuwde blik
mijn ogen